Orde…

Het waren wat neefjes van elkaar.
Van twee van hen was de vader overleden.
Samen met hun opa en een oom brachten ze hun vader naar de kerk.
De weg liep een beetje rond, dus ze moesten er wel hard voor werken.
Ze liepen een beetje te duwen en te trekken,
totdat opa het ineens zat was.
Deze oud-militair keek venijnig om naar zijn kleinkinderen.
Hij zei alleen: en nou ophouden en doorlopen.
Ze deden op slag wat hij zei, en de rust keerde weer.
Reden we toch heel waardig de kerk in.

Opa

We liepen met de Loopkoets door een dorp.
Er was een oude vader overleden.
Zijn kinderen begeleidden hun vader naar de begraafplaats.
Het was een aardig stukje lopen.
De zon scheen. Je hoorde vogels fluiten,
ze praatten wat met elkaar.
Opeens een kinderstemmetje: papa, ik ben moe-oe.
Ach, kom maar, zei die vader, pakte het kindje op
en zette het op een bloemenrek van de loopkoets,
naast de kist van opa, tussen de bloemen.
Ik zal nooit dat kleine kinderhandje op opa’s kist vergeten.

Kijken…

Het was een schok dat zij kwam te overlijden en het was waarschijnlijk voor velen moeilijk om haar zo te zien. Ze was nog zo mooi.

Voorafgaand aan de condoleance was de kist alvast op de Loopkoets gezet vooraan in de aula. Met kamerschermen was een mooi intiem hoekje gecreëerd. Op dat moment is besloten om de kist toch open te laten. Omdat de kist op de Loopkoets op harthoogte staat, dit is net wat hoger dan op een reguliere rijdende baar, kijken mensen er niet direct in.

Iedereen kon nu tot op het laatste moment zelf beslissen of ze langs wilden lopen of nog persoonlijk afscheid van de vrouw wilden nemen. Zelfs als je dicht langs de Loopkoets liep en een hand op de Loopkoets legde, kon je kiezen of je haar wel of niet wilde zien.

Heel dichtbij zijn, dat was nu voor iedereen mogelijk.

Zelfs voor de mensen die het moeilijk vonden om naar haar te kijken.